كنى و آن نقطه را آب بكشى و سپس نمازت را ادامه دهى نه آنكه اعاده كنى زيرا نمىدانى شايد در همان حال نماز نجاستى با جامه ات ملاقات كرده و تا قبل از آن يقين داشتى و سزاوار نيست يقين به طهارت را با شك در آن نقض كنى . باب هشتاد و يكم سرّ جواز تنها ايستادن مأموم در صف جماعت حديث ( 1 ) پدرم رحمة الله عليه از سعد بن عبد الله ، از ايّوب بن نوح ، از محمّد بن فضل ، از ابى الصّباح الكنانى ، وى مىگويد از حضرت امام صادق عليه السّلام پرسيدم : آيا مأموم مىتواند به تنهايى در صف بايستد ؟ حضرت فرمودند : اشكالى ندارد زيرا صفوف از تك تك و يكى بعد از يكى افراد تشكيل مىشود يعنى اين طور نيست كه صف ناگهان و يك جا و در آن واحد تحقّق يابد بلكه از آمدن افراد يكى پس از ديگرى درست مىشود . باب هشتاد و دوّم سرّ عدم وجوب قضاء نوافل بر كسى كه به واسطه مرض آنها را ترك كرده حديث ( 1 ) پدرم رحمة الله عليه از سعد بن عبد الله ، از احمد بن محمّد بن عيسى ، از على بن حديد و عبد الرّحمن بن ابى نجران از حمّاد ، از حريز ، از محمّد بن مسلم ، از حضرت ابى جعفر عليه السّلام ، محمّد بن مسلم مىگويد : محضر مبارك امام عليه السّلام عرض كردم : شخصى بيمار شد پس از انجام دادن مستحبّات امتناع نمود و در نتيجه نافله را ترك كرد حكم وى چيست ؟ حضرت فرمود : اى محمّد نافله فريضه نيست ، اگر خواست آن را قضاء كند البته برايش بهتر است و اگر قضاء هم نكند تكليفى بر او نيست . حديث ( 2 ) پدرم رحمة الله عليه از على بن ابراهيم ، از پدرش ، از محمّد بن ابى عمير ، از مرازم نقل كرده كه وى گفت : اسماعيل بن جابر از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام سؤال كرد و عرضه داشت :